La Cantioca dî Meo Cid esê una cantioca dî ggesta anonima que datâ dîl seculo XI. Adeste documempto esê cunsiderato quomî lo texto emblematico dî la istoria dî la llŭngua casteggianîsca; atumbves se tractâ dî un texto den casteggianîsco antiqŭo. Veyèt primerio lo texto origginal i desfhus sea traducziun den puerchîsco. (anotàt que aqŭi esên prezzemptes unicamŭnte los primerios verzos dî la cantioca)
den casteggianîsco antiqŭo:
De los sos oios tan fuerte mientre lorando
Tornaua la cabeça e estaua los catando:
Vio puertas abiertas e vços sin cannados,
Alcandaras uazias sin pielles e sin mantos,
E sin falcones e sin adtores mudados.
Sospiro Myo Çid ca mucho auie grandes cuydados.
Ffablo Myo Çid bien e tan mesurado:
Grado a ti Sennor Padre que estas en alto,
Esto me an buelto myos enemigos malos.
Alli pienssan de aguijar, alli sueltan las riendas.
A la exida de Bivar ovieron la corneja diestra
y entrando a Burgos ovieron la siniestra.
Meçio mio Çid los ombros y engrameo la tiesta:
«¡Albriçia, Albar Ffañez, ca echados somos de tierra!»
den puerchîsco:
Cun seos uggios que dazi furte estevân ggorŭnto,
Turnavâ la tuesta i estevâ zcopiŭnto-los.
Veyù purtas uvuertas i iuzzos san caltenastros,
Percas viuzzas san peles ni mantèlos remanggivân,
Fhus san falcunes i san azzuptores mutatos.
Suspirù Meo Cid cun granzze coggeaziun.
Palvù Meo Cid dî furma buna i menzzurata:
Benzziziun a ti Senjor Pare que eses adalto,
Cuntre mi iezzò fachèrun meos ŭnemicos fhaliozos.
Aggà pempzân den picar, aggà zvremptên lo cuntrol.
Ala iuzzita dî Vivar uzìrun la curneggia dî derecta
I ŭntrŭnto den Burgos uzìrun aqueggia dî llasera.
Abalanzù Meo Cid las zvaltas i sŭcutziù la tuesta:
«Curaggèn, Albar Fanjes, que nos ggetzân dî nustra teria!»